გოგია და ყურცქვიტა

კომ−ბოს−ტო რომ და−გიხ−რავს,
ბე−ბომ ნა−ხა ამ დი−ლას,
გო−გი−ამ კი საყ−ვე−დუ−რი
და−ა−ყა−რა ყურცქვიტას.

აბა რა ვქნა, ჩე−მო კარ−გო,
ჩვენც ხომ გვინ−და საკ−ვე−ბი.
შვი−ლე−ბი მყავს გა−საზრ−დე−ლი
დე−და ვარ და რას მერჩი.?

ყურცქვიტას შე−გო−ნე−ბამ
შე−ა−წუ−ხა ძა−ლი−ან,
ფიქ−რობს რო−გორ და−ეხ−მა−როს
მე−გობ−რო−ბა სწადია.

დილით ად−რე გო−გი−ა,
ბე−ბოს ბოს−ტანს ეწ−ვი−ა
და კომ−ბოს−ტოს ფურც−ლე−ბი
შე−უგ−რო−ვა ბაჭიას.

საქციელი გო−გი−ასი
არ−ვის გა−მოჰ−პარ−ვი−ა,
ბე−ბი−ა−მაც შე−ა−ქო
ერთ−გუ−ლე−ბა კარგია.

კურდღელი კი ბა−ჭი−ე−ბით
ბი−ჭის ე−ზოს ეს−ტუმ−რა,
მად−ლო−ბის სათქ−მე−ლად კი
ბე−ბოს ნახ−ვა ისურვა.

სიხარულით ცას ე−წი−ა
ჩვე−ნი ბი−ჭი გო−გი−ა,
სა−მად−ლო−ბე−ლის გა−დახ−და
ცხო−ვე−ლებ−საც სცოდ−ნი−ა.