სიმღერა

გვიყ−ვარს, რო−გორც ი−ავ−ნა−ნა,
რო−გორც ტკბი−ლი ზღა−პა−რი,
სა−ქართ−ვე−ლოს ცა და მი−წა,
სა−ქართ−ვე−ლოს მთა-ბა−რი!

ი−გი ქვეყ−ნის თვა−ლი ა−რი,
ზურმუხტ-ლალი ჰფე−ნი−ა,
ა−ლაგ - წი−თელ, ა−ლაგ - ყვი−თელ,
ა−ლაგ - ა−ლის−ფე−რი−ა!

ან−კი რო−გორ არ გვიყ−ვარ−დეს
ხალ−ხი სა−ხელ−განთქ−მუ−ლი,
ვაჟ−კა−ცე−ბის დე−და−ე−ნა,
დე−და−ე−ნა ქარ−თუ−ლი!

თუ მა−მებ−მა ა−აყ−ვა−ვეს
ველ-მინდვრები ბა−ღე−ბით,
ჩვენც სამ−შობ−ლოს ღირ−სე−უ−ლი
მემკ−ვიდ−რე−ნი გავხ−დე−ბით!

რად−გან ახ−ლა ჩვენს მა−მულ−ში
ხე−ნიც, ქვა−ნიც მღე−რი−ან...
ა−ლაგ - წი−თელ, ა−ლაგ - ყვი−თელ,
ა−ლაგ - ა−ლის−ფე−რი−ა!