ხმა კატამონთან

ო, ე−ნავ ჩე−მო,
დე−და−ო ე−ნავ,
შენ ჩვე−ნო ნი−ჭო,
სრბო−ლავ და ფრე−ნავ,
შენ, ჩვე−ნი სუნთქ−ვის დი−დო ა−ლა−მო,
შენ, ჭირ−თა ჩვენ−თა ტკბი−ლო მა−ლა−მო,
შენ, კი−რო ჩვენ−თა ქვა−თა და კირ−თა,
შენ ერ−თი შემრ−ჩი სა−მა−რის პირ−თან.
ნა−თე−სავს ა−თასს
მე−გო−ბარს ა−თასს,
მრუდ−სა და მარ−თალს,
მტერ−თა და ძმა−თა
დავ−შორ−დი,
მორ−ჩა,
ყვე−ლა მო−თავ−და,
მშვი−დო−ბა ვუ−თხარ ყვე−ლა მოკვ−დავ−თა,
მხო−ლოდ შენ უკვ−დავს,
მხო−ლოდ შენ მა−რადს,
შენ - ერთს,
შენ ვერ გთმობ
სა−მა−რის კა−რად.
თუ რამ მზე მწამ−და,
თუ რამ მზე მწვავ−და,
უტკ−ბი−ლეს დღე−თა
უტკ−ბი−ლეს წამ−თა,
უტკ−ბეს შენ ხარ, ე−ნავ დე−და−ო,
შენ, მწა−რე ლხი−ნო,
ტკბი−ლო სევ−და−ო,
შენ, ყო−ვე−ლის მთქმე−ლო,
ყო−ვე−ლის არ მთქმე−ლო,
შენ, გმირ−თა გმი−რო,
ბრძე−ნო ქართ−ვე−ლო,
წარ−სუ−ლის ძეგ−ლო, წინ გამ−ხე−და−ვო.
ქვესკ−ნელ−ში მძრო−მო,
ცა−ში მჭვრე−ტე−ლო.
ხან - ფუნ−ჯო ჩე−მო, ხან - საჭ−რე−თე−ლო,
შენ, აკვ−ნის ჰიმ−ნო,
ცრემ−ლო სა−მა−რის…
ი−ბე−რის ე−ნავ,
ე−ნავ თამარის…
შენ, ნი−ჭო ჩე−მო,
სრბო−ლავ და ფრე−ნავ,
დე−და−ო ე−ნავ, დე−და−ო ე−ნავ!
და−ე−ცეს, იქ−ნებ სი−მაგ−რე ყვე−ლა,
მო−ის−რას, იქ−ნებ, ყვე−ლა ყმა ვე−ლად,
და−ე−დოს მტვე−რი ყვე−ლა დიდ ხსოვ−ნას,
და−აკვ−დეს აზ−რი ნა−პოვ−ნის პოვ−ნას.
ყო−ველ ნერგს, იქ−ნებ, და−ა−ტყდეს მე−ხი,
ყო−ველ ძეგლს, იქ−ნებ, და−ედ−გას ფე−ხი,
მხო−ლოდ შენ უჭკ−ნობს,
შენ ხა−ტად ქცე−ულს,
რა დრო, რა დას−ცემს
შენს უკვ−დავ სხე−ულს?
ო, ე−ნავ ჩე−მო,
დე−და−ო ე−ნავ,
შენ, ჩე−მო ნი−ჭო,
სრბო−ლავ და ფრე−ნავ,
შენ, ჩვე−ნი სუნთქ−ვის დი−დო ა−ლა−მო,
შენ, ჭირ−თა ჩვენ−თა ტკბი−ლო მა−ლა−მო,
შენ, კი−რო ჩვენ−თა ქვა−თა და კირ−თა,
შენ ერთს,
შენ ვერ გთმობ
სა−მა−რის პირ−თან.