დილა
შეჰ−პარ−ვი−ა შუქთა-სხივი
სის−ხამ დი−ლა თენ−დე−ბა,
მზე ოქ−როს ფარ−ჩას გვიქ−სოვს
და ქვე−ყა−ნაც ბრწყინდება.
მოწყენილი სი−ახ−ლო−ვეს
თითქ−მის ა−ღა−რა−ვინ სჩანს,
მზე წვი−მას რომ გვიგ−ზავ−ნის
ნე−ტავ პირს ხომ არ ი−ბანს.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
სამდურავინოდარ დუმბაძე |
 |
ფოთლებიგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
მზემ ამასწრო ადგომამანანა ტონია |
 |
ჩიტი ღაბუალუარა ჭანტურია |
|
წვიმის შემდეგლუარა ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მხიარული წვიმახათუნა გულიაშვილი |
 |
ტყეინგა ქორდელი |
 |
დინოზავრიცირა ტურაშვილი |
 |
მზე ამოვა დილითმარიამ წიკლაური |
 |
ლილი და მზენუნუ ჯანელიძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები ბუნებაზე და ლექსები მზეზე
 |
მწყემსი ქალივაჟა–ფშაველა |
 |
მითხარ, ქარო!ელიზბარ გაბუნია |
 |
ქრის, ქრის, ქრისგივი ჭიჭინაძე |
 |
პირველი გაზაფხულიშიო მღვიმელი |
|
ქეთინო, გამოიცანი!ნოდარ დუმბაძე |
