სამშობლოს

მაშ ა−სე, ჩე−მო სამ−შობ−ლოვ,
უნ−და მოგ−შორ−დე, ეს ა−რი
და სხვა−გან გა−და−ვიხ−ვე−წო,
მა−რა−დის შენთ−ვის მკვნესა−რი!
მშვი−დო−ბით!.. მაგ−რამ გა−ნა მე
მარ−ტო ხორ−ცით არ გშორ−დე−ბი?
გო−ნე−ბით, გრძნო−ბით და ფიქ−რით
ი−სევ შენ−თან არ ვიქ−ნე−ბი?
გა−ნა თუნდ ცხრა მთას გა−დაღ−მაც
ვერ ვიგრძ−ნობ შენ−სა ტკი−ვილ−სა;
ვერ გა−ვი−გო−ნებ შენს ოხვ−რას,
ტი−რილს და მოთქმა-ჩივილსა?
კი, მაგ−რამ, ჩე−მო ძვირ−ფა−სო,
მე−ყო, რაც სხვა−გან ვი−ყა−ვი;
მე−ნატ−რებ−და აწ მა−ინც
სულ შენ−თან ყოფილვი−ყა−ვი,
რომ შენთ−ვის შე−მო−მე−წი−რა
მთლად ჩე−მი ღო−ნე და ძა−ლა;
მოყ−ვა−რე მე−ხა−რე−ბი−ა
მტრისთ−ვის მეს−მი−ა სამ−სა−ლა;
მაგ−რამ, ვა−ი, რომ უ−ბე−დურს
არ შე−მის−რულ−და სურ−ვი−ლი!..
მშვი−დო−ბით... უნ−და, კვლავ გულ−ში
ჩა−ვიკ−ლა ჩე−მი წყურ−ვი−ლი...