ვილანელი

ყო−ვე−ლი−ვე ქა−რი−ა და ჩვე−ნე−ბა!
ოჰ, სი−ცო−ცხლეც უ−ე−ცა−რი ქა−რი−ა...
მა−რა−დი−ა ერ−თა−დერ−თი: შვე−ნე−ბა.
ყო−ველგ−ვა−რი ღა−მე−ე−ბის თე−ნე−ბა,
კარ−გად ი−ცი, სუ−ლო, რომ სიზ−მა−რი−ა,
ყო−ვე−ლი−ვე ქა−რი−ა და ჩვე−ნე−ბა.
ყო−ვე−ლი−ვე მერ−ნის გა−და−ჭე−ნე−ბა
ნათქ−ვა−მი−ა, რო−გორც ძვე−ლი ა−რი−ა...
მა−რა−დი−ა, ერ−თა−დერ−თი: შვე−ნე−ბა.
ი−სევ ნგრე−ვა, ი−სევ ი−სე შე−ნე−ბა
მო−სა−წყე−ნი, მგლო−ვი−ა−რე ზა−რი−ა,
ყვე−ლა−ფე−რი ქა−რი−ა და ჩვე−ნე−ბა.
ყო−ვე−ლი−ვე: ცხედ−რის გა−მოს−ვე−ნე−ბა
მხო−ლოდ მავ−ნე ქვეყ−ნის სულს უხა−რი−ა,
მა−რა−დი−ა ერ−თა−დერ−თი: შვე−ნე−ბა.
სა−მუ−და−მო ძი−ლი და მოს−ვე−ნე−ბა
რო−გორ მინ−და, მაგ−რამ რო−გორ მწა−რე−ა...
ყვე−ლა−ფე−რი ქა−რი−ა და ჩვე−ნე−ბა,
მა−რა−დი−ა ერ−თა−დერ−თი: შვე−ნე−ბა.