საახალწლო სურათი

კე−რა−ში ცე−ცხლი გუზ−გუ−ზებს,
ციმ−ცი−რებს ა−ლი ალ−ზე−და;
გარ−შე−მო სხე−დან ბავშ−ვე−ბი,
ძი−ლი არ მოს−დით თვალ−ზე−და.

დე−და პურ−სა ზელს, ბე−ბი−ას
მო−აქვს ხა−ჭო და ყვე−ლი−ა;
ქოთ−ნით რძე შე−სა−დე−დებ−ლად,
შავ ძრო−ხის მო−ნაწ−ვე−ლი−ა.

მა−მა სა−ფუტკ−რეს ყო−ფი−ლა,
მას თაფ−ლი მო−აქვს გო−ბი−თა,
ვით ქარ−ვა, ი−სე ბრ−წყი−ნა−ვენ
ფი−ჭე−ბი გა−რეგ−ნო−ბი−თა.

კა−ლათ−ში რა−ღა ა−წყვი−ა? -
ვაშ−ლე−ბი, ბრო−წე−უ−ლი−ა,
ჩურ−ჩხე−ლა, ტკბი−ლი კვე−რე−ბი
და მსხა−ლი მო−წე−უ−ლი−ა.

კე−რი−ის ახ−ლო მჯდო−მა−რე
ჩი−ჩი−ლა−კებს თლის ბა−ბუ−ა;
ტკბი−ლად უმ−ზე−რენ ბავშ−ვე−ბი
სუყ−ვე−ლა კი−სერ-ღაბუა.

ამ კუ−დაბ−ზე−კილ კა−ტუ−ნას
ნე−ტა−ვი რა−ღა სწა−დი−ა?
ე−სეც გრძნობს ალ−ბათ, რომ ხვა−ლე
ახა−ლი წე−ლი−წა−დი−ა...

დე−და შვილთ ე−მუ−და−რე−ბა -
და−წე−ქით, გე−ნაც−ვა−ლე−თო,
ამ−დენ ხანს ჯდომა-მზერითა
გა−ნა არ და−ი−ღა−ლე−თო?!

პირჯ−ვა−რი გა−და−ი−წე−რეთ,
და−ლაგ−დით, და−ი−ძი−ნე−თო,
დი−ლა−ზე ად−რე ა−დე−ქით
და ტკბი−ლად მო−ილ−ხი−ნე−თო.