პაწაწინა რტო ვარ

მე−ფე−რე−ბა მზე ა−ლერ−სის მთო−ვარს,
ვარ−დის−ფე−რად ცა−მან ჩა−მომ−თო−ვა...
მე მი−გა−ლობს, რო−დი მი−მა−ტო−ვა,
თო−ხი−ტა−რა, პა−წა−წი−ნა რტო ვარ...
ქა−რი მარ−ხევს და ყვა−ვი−ლებს მაც−ლის,
ყვა−ვილს მომ−წყვეტს, გა−ი−ტა−ცებს მინდვ−რად...
და−მიყ−ვა−ვე, ქა−რო, ნუ ხარ მკაც−რი:
პა−ტა−რა ვარ, მო−ფე−რე−ბა მინ−და!
მი−თხა−რი−ო: რო−გორ, რო−გორ ვან−დო
სა−ი−დუმ−ლო ა−შარ−სა და მსტო−ვარს?
მე−ბა−ღე−ო, ნუ დამ−ტო−ვებ მარ−ტო,
მე−ში−ნი−ა, პა−წა−წი−ნა რტო ვარ!