მამუკა

გა−და−იგ−რი−ხა მა−მუ−კამ
სი−მინ−დის ფო−ჩის ულ−ვა−ში,
თო−ფის−წა−მა−ლი ჩა−ყა−რა
თა−ვის ხელ−თო−ფას ლუ−ლა−ში,
ჯო−ხის მე−რან−ზე გა−დაჯ−და,
დას−ცხო ბუ−კი და ნა−ღა−რა,
ო−ჩა−ნი ცხე−ნის არ ი−ყოს,
ტყუ−პად ტლინ−კე−ბიც ა−ყა−რა.
თავ−ზე და−ეს−ხა ბო−ჩო−ლას,
ა−კუ−წა მკვა−ხე კვა−ხე−ბი.
- ბი−ჭო, მა−მუ−კა, და−წყნარ−დი,
ი−ცო−დე, გა−ი−ლა−ხე−ბი!
არ და−ი−შა−ლა მა−მუ−კამ
ხმლი−სა და თო−ფის ტრი−ა−ლი,
ახ−ლა მუ−რი−ას მი−ვარ−და
ყი−ჟი−ნი−თა და ღრი−ა−ლით.
მუ−რამ უთ−მი−ნა, უთ−მი−ნა,
კუ−დიც კი გა−უ−ქი−ცი−ნა,
სულ მთლად რომ თავ−ზე
და−აჯ−და,
ბო−ლოს მუ−რამაც ი−წყი−ნა,
შე−მო−ა−ხი−ა შარ−ვა−ლი,
მე−რე ი−სე−თი იფ−რი−ნა...
შარ−ვალ−ჩახ−დი−ლი რომ ნა−ხა,
დაწ−ვა და ბევ−რი ი−ცი−ნა.