კურდღელი

ჩვენს ბოს−ტან−ში სა−ი−დან−ღაც
შე−მო−სუ−ლა კურ−დღე−ლი,
სულ რომ ა−რა−ფე−რი მკი−თხა
უნ−და ი−ყოს უზრ−დე−ლი.

ა−ქეთ ე−ცა, ი−ქით ე−ცა
სტა−ფი−ლოს და კომ−ბოს−ტოს,
ზედ ე−ტყო−ბა მა−თი გე−მო
ძა−ლი−ა−ნაც რომ მოს−წონს.

სტა−ფი−ლო რომ წა−ათ−რი−ა
შიშ−ნა−რე−ვი ი−ე−რით.
მა−შინ მივხვ−დი ბა−ჭი−ე−ბი
ჰყავ−და სა−დღაც მში−ე−რი.

ახ−ლა უკ−ვე ა−ღარ მინ−და,
რომ ვუ−წო−დო უზრ−დე−ლი,
ან−და რო−გორ უნ−და გძულ−დეს
დე−და, შვილ−ზე მზრუნ−ვე−ლი?!.