თეჯლიში

გა−ნაც−ვიფ−როს წამ−სა შევხვ−დი მფრი−ნავ−სა,
წი−ნათ სუ−ლი გრძნობ−და ვნა−ხე, სი−ნა−ძეს,
ვსას−წა−უ−ლობ მას დღეს მა−რად, მფრი−ნავ−სა,
ჩა−მოდ−გო−მილს ცისკ−რის ზღუ−დით, სი−ნა−მეს.

გად−მო−ე−ცა სავ−სე მად−ლი, ღმერ−თა−სი.
მოჰ−ფე−ნო−და ვრცლად შვე−ნე−ბა, ღმერ−თა−სი,
სი−ყუ−ა−რუ−ლი დამ−დის სულ−ზედ, ღმერ−თა−სი,
ვუძღვ−ნი, ვაძ−ლევ ჩემს სი−ცო−ცხლეს, სი−ნა−მეს.

სე−რა−ბინ−ნი დაჰ−გა−ლობ−დენ, სა−მო−თხედ,
ნისლ−მო−სილ−ნი, მის გარს მდგომ−ნი, სა−მო−თხედ,
სატრ−ფი−ა−ლოს ხმას დახ−მობ−დენ, სა−მო−თხედ,
ზედ აპ−კურ−დენ სა−სუ−ფევ−ლის სი−ნა−მეს.

კუ−ლად ბუ−ნე−ბა წურ−ვილს სიტკ−ბოს აძცვ−რევ−და,
აქ ჩემს ძა−ლა−სა წვრი−ლად ჰკრეფ−და, ამცვ−რევ−და,
გულს ვუ−ფხვლი−და ვი−თა მარ−ცუ−ლად, ამცვ−რევ−და,
ას−ფო−დელ−სა მე ეს მახ−სოვს, სი−ნა−მეს.