ჩემს ვარსკვლავს

რად მრის−ხა−ნებ, ჩე−მის ბე−დის ვარსკვ−ლა−ვო?
მა−ინც გეტრ−ფი, თუმ−ცა ხში−რა−და მკლა−ვო:
შე−ეთ−ვი−სა სუ−ლი შენ−სა მოღ−რუბლ−ვას,
შე−ეჩ−ვი−ა გუ−ლი სევ−დი−თა კრთოლ−ვას!

ნუ გგო−ნი−ა, ბედ−სა მით და−მიმ−წა−რებ,
რომ უ−ეც−რად ბუ−ქით ნისლს მო−ი−ფა−რებ;
შენ არ ი−ცი, რა სი−ა−მეს მო−მა−გებ,
როს მიბ−ჟუტ−ვით ნის−ლით გა−მო−მი−ნა−თებ.

რა სა−ხი−თაც გინ−და შენ მე მეჩ−ვე−ნო,
მა−ინც გიც−ნობ, მშვე−ნი−ე−რის ცის მთე−ნო:
ნა−თე−ლი ხარ შენ ნა−თე−ლის სუ−ლისა,
მალ−ხი−ნე−ბელ და−ბინ−დუ−ლის გუ−ლისა!

მო−ციმ−ციმ−დი, მო−დი, გა−მო−მე−და−რე,
შენ−გან ბნე−ლი გუ−ლი გა−მო−მი−და−რე;
კვლავ ცი−უ−რი ცე−ცხლი გარ−მო−ი−სა−რე,
ნა−ბერწ−კალ−ნი ეშ−ხი−სა მო−მა−ყა−რე.