ჩემი ლოცვა

ღმერ−თო მა−მა−ო, მო−მი−ხი−ლე ძე შეც−დო−მი−ლი
და გან−მას−ვე−ნე ვნე−ბა−თა−გან ბოროტ-ღელვილი!
ნუ−თუ მა−მა−სა არ−ღა ჰქონ−დეს გულის-ტკივილი,
ო−დეს ი−ხი−ლოს გან−საც−დელ−ში შემ−ცო−დე შვი−ლი?

ჰო−ი, სა−ხი−ე−რო, ნუ წარ−ვიკ−ვეთ მე სა−სო−ე−ბას:
პირ−ველ უ−მან−კომ თვით ა−დამ−მაც სცო−და შენს მცნე−ბას,
უმსხ−ვერპ−ლა წა−დილს სა−მო−თხი−სა მშვე−ნი−ე−რე−ბა,
გარ−ნა ი−ხი−ლა სა−სუ−ფევ−ლის მან ნე−ტა−რე−ბა.

ცხოვ−რე−ბის წყა−როვ, მასვ წმინ−და−თა წყალ−თა−გან შენ−თა,
და−მინთ−ქე მათ−ში სალ−მო−ბა−ნი გუ−ლი−სა სენ−თა!
ა−რა დაჰქ−რო−ლონ ნავ−სა ჩემ−სა ქარ−თა ვნე−ბი−სა;
ა−რამედ მო−ეც მას სად−გუ−რი მყუდ−რო−ე−ბი−სა!

გულთა-მხილავო, ცხად არს შენ−და გუ−ლი−სა სიღ−მე:
შენ უ−წი−ნა−რეს ჩემ−სა უ−წი, რას ვიზ−რა−ხო მე,
და - ჩემ−თა ბა−გეთ რა−ღა და−უშთთ შენ−და სათქ−მე−ლად?
მა−შა დუ−მი−ლიც მი−მით−ვა−ლე შენ−დამი ლოც−ვად!