ორი დათვი

ერ−თხელ ო−რი და−თუ−ნი−ა,
დი−ლით ად−რე ად−გა,
მინ−დორ−ში გა−ბაჯ−ბა−ჯე−ბა
გა−და−წყვი−ტეს რა−ხან.
სულ დუ−დუ−ნით გა−უყვ−ნენ გზას,
აღ−მა−ცა და დაღ−მაც,
სა−ნამ მინდვ−რამ−დე მი−ვიდ−ნენ
გა−ი−ა−რეს ცხრა მთა.
რო−გორც იქ−ნა ე−ღირ−სათ და...
მო−აღ−წი−ეს, ა−ჰა!
ცო−ტა ხან−ში ტო−რით თელდ−ნენ
მინდვ−რის ქორ−ფა ბა−ლახს.
თუმ−ცა უ−ცებ უც−ნა−უ−რი
და−ი−ნა−ხეს რა−ღაც.
ზუს−ტად მათ−კენ მოფ−რი−ნავ−და,
ფორ−მით მრგვა−ლი გახლ−დათ.
_ ვა−ი, ნე−ტავ რა−ა?
უჩ−ვე−უ−ლო რამ ჩანს.
ა−მის−თა−ნა უფრ−თო ჩი−ტი,
ჩვენ−თან ტყე−ში არ გვყავს.
-__ და ე−გე−ბა ქვა−ა?
დი−დი, მრგვა−ლი ქვა−ა,
ვი−ღაც რეგ−ვენ−მა ა−აგ−დო,
თავს ჩვენ ვუშ−ვერთ ახ−ლა!
__ ქვა ა−რა და ლო−დი,
უნ−და ი−ყოს ლო−დი!
თან ტა−ლახ−ში ნაგ−დე−ბი−ა,
მა−გი−ტომ აქვს კოპ−ლი.
__ ნე−ტავ ა−სე ვის ემ−ჩა−ტა,
ვინ დაღვა−რა ოფ−ლი?
ა−მის მსრო−ლელს ან მოსც−ლი−ა,
ან ა−რა აქვს გო−ნი!
თუ და−ვი−ჭერ არ ასც−დე−ბა,
ეს ბუ−ხუ−ნა ტო−რი!
-__სა−ნამ ა−სე დუ−დღუ−ნებ−და
და იქ−ნევ−და მუშ−ტებს,
მა−ნამ ბახ....და ის უც−ნო−ბი
და−ას−კუპ−და კუშტ ბელს.
ჰო−და, იწ−ვა გაშხ−ლარ−თუ−ლი
წუ−თი ოცდაო−რი,
მე−რე თვლე−მა მო−ბეზრ−და და...
ჯმუხს გა−მოჰკ−რა ტო−რი.
__რას დამ−ტი−რი, ცო−ცხა−ლი ვარ,
არ ყო−ფი−ლა ლო−დი.
ამ ვა−ივიშს ძმა−ო გვი−ჯობს,
ვი−თა−მა−შოთ მო−დი.
და მას შემ−დეგ უ−კე−თე−სი
გა−სარ−თო−ბი არ აქვთ,
სა−დაც არ უნ−და წა−ვიდ−ნენ,
ბურ−თი მუ−დამ თან აქვთ.
ხან დას−დე−ვენ, ხან კენწ−ლა−ვენ,
ან ურ−ტყა−მენ კარ−ში,
ერ−თი მე−ო−რეს ე−ძა−ხის
პა−სი მო−მე, პა−სი!