კოწო და კუწო

კო−წომ კუ−წოს გა−დას−ძა−ხა:
-გა−ა−ხი−ლე, კუ−წო, თვა−ლი?
ერ−თი მი−თხარ, გე−ნაც−ვა−ლე,
რო−გო−რა გყავს დე−დო−ფა−ლი?
-ქა−ლო, რა−ღა რო−გო−რა მყავს,
ი−კი−თხე−ბა კი−დევ გა−ნა?
წუ−ხელ, სა−ნამ არ ის−წავ−ლა
ნუ−ცას სკო−ლის ა−ნა−ბა−ნა,
არც დაწ−ვა, არც და−ი−ძი−ნა,
ა−ღარც თუ მე მო−მას−ვე−ნა,
ა−ჭიკ−ჭიკ−და მერ−ცხა−ლი−ვით,
მო−ი−ქარ−ვა ქორ−ფა ე−ნა.
ა−ი, ახ−ლაც ზე−ზე ა−რის,
გვი−პა−ტი−ჟებს უც−ნობ ძმა−სა:
მთაწ−მინ−და−ში წე−რილ−სა სწერს
პა−წა−წი−ნა ბი−ძი−ნა−სა.