გაზაფხული

კე−თილ ი−ყოს, კე−თილ ი−ყოს
შე−ნი მოსვ−ლა, გა−ზა−ფხუ−ლო!
გუ−შინ თით−ქოს არ−ცა ჩან−დი,
მო−სულ−ხარ და ა−ღარ ხუმ−რობ.
რა ლა−მა−ზად ეშ−ვე−ბი.
ი−ებს აპ−ნევ პეშ−ვე−ბით.
ბუჰ! -სკდე−ბი−ან კვი−ურ−ტუ−ნე−ბი,
ვუ−ყუ−რებ და ვი−ტყუ−ნე−ბი.
რა სურ−ნე−ლი გვაბ−რუ−ებს,
რა ყო−ფა აქვთ ღავბუი−ებს!
ბა−ლახს შვე−ნის ცვარ-ნამი,
გა−ზა−ფხუ−ლო, სა−ლა−მი!
მოფ−რი−ნე−ვენ პეპ−ლე−ბი
ყვა−ვი−ლე−ბის ეტ−ლე−ბით.
გა−ზა−ფხუ−ლო, ლა−მა−ზო,
არ გა−გიშ−ვებ ა−რასდ−როს.
რას და−გაკ−ლებს ზამ−თა−რი.
შე−მოდ−გო−მა, ზა−ფხუ−ლი,
მუ−დამ ჩემ−თან დარ−ჩე−ბი
გულ−ში გა−მო−ნას−კუ−ლი.