ანგელოზს ეჭირა გრძელი პერგამენტი

ან−გე−ლოზს ე−ჭი−რა გრძე−ლი პერ−გა−მენ−ტი,
მწუ−ხა−რე თვა−ლი−ბით მი−წას დაჰ−ყუ−რებ−და.
მშვი−დო−ბით, მშვი−დო−ბით! ა−მა−ოდ და−გენ−დე,
ელ−ვა−რე სა−ღა−მოვ ალ−მას სა−ყუ−რე−თა!
ბა−გე−თა ლოც−ვა−ო, დი−დე−ბა და ძეგ−ლო,
უ−თუ−ოდ მახ−სე−ნებ ო−დეს−მე... ო−დეს−მე!
გრა−ა−ლის კოშ−კე−ბი, ლი−დი−ის სამ−რეკ−ლო
შენს ფერხთქ−ვეშ და−იმსხვ−რა და გლო−ვა მო−მეს−მა.

ოჰ! რო−გორ გა−ფითრ−და ცი−ურ−თა თა−ნა−დი
ოც−ნე−ბა, ნა−ხა−ზი სა−გან−თა უ−ა−რით,
ღრუ−ბე−ლი ფე−რა−დი და ალ−ვა ტა−ნა−დი,
რო−მელ−საც ა−ზი−ის ცით გა−და−უ−ა−რეთ.
ან−გე−ლოზს ე−ჭი−რა გრძე−ლი პერ−გა−მენ−ტი
და ფოთ−ლებს ის−რო−და სი−ფით−რე ბა−რა−თის,
ა−მა−ოდ გვინდოდა!მშვი−დო−ბით მა−რა−დის!
ქარ−ვა−თა მო−რევ−ში და−ეშ−ვა ფარ−დე−ბი-
სა−ღა−მო კან−კა−ლებს ში−შით და რი−დო−ბით,
სა−ღა−მო ნელ−დე−ბა და კვდე−ბა ვარ−დე−ბი...
მშვი−დო−ბით,მშვი−დო−ბით,მშვი−დო−ბით!...