კირკიტელა კაკალი

მსურს მო−გი−თხროთ ამ−ბა−ვი
არც−თუ ი−სე ა−ხა−ლი,
გზა−ზე ვნა−ხეთ კა−კა−ლი,
კირ−კი−ტე−ლა კა−კა−ლი.
მწვა−ნე ჩენ−ჩო ტა−ნი−დან
ახ−ლად ჰქონ−და ამძვ−რა−ლი,
მზე−ზე ი−ყო დამწ−ვა−რი
კირ−კი−ტე−ლა კა−კა−ლი.
ვე−რას გავხ−დით კბი−ლე−ბით,
ი−ყო მე−ტად მა−გა−რი,
ქუს−ლიც ვურ−ტყით, არ გა−ტყდა
კირ−კი−ტე−ლა კა−კა−ლი.
ქვით გვინ−დო−და დამსხვ−რე−ვა,
გაგ−ვისხლ−ტა და გაგ−ვექ−ცა.
ჭი−ანჭ−ვე−ლის ციხე-კოშკს
ეძ−გე−რა და და−ლე−წა.
სახლ−ში რო−ცა მი−ვე−დით,
იქ ფილ−თაქ−ვა დავ−კა−რით,
გა−დაგ−ვი−ტყდა ფილ−თაქ−ვა,
მთე−ლი დარ−ჩა კა−კა−ლი.
უ−რო ვ−თხო−ვეთ მჭე−დელ−სა,
რკი−ნის უ−რო ვე−ე−ბა.
ვთქვით: - კა−კა−ლო, კა−კა−ლო,
ა−მას უნ−და შე−ე−ბა! -
ავ−წი−ეთ და და−ვარ−ტყით,
და−ვუ−ლე−წეთ ცხრა კა−რი,
ერ−თი−ა−ნად და−იმსხვ−რა
კირ−კი−ტე−ლა კა−კა−ლი.
ეს მი−თხა−რით, ამ−ბა−ვი
თუ გსმე−ნი−ათ ამგ−ვა−რი?
მთლად ფუტუ−რო გა−მოდ−გა
კირ−კი−ტე−ლა კა−კა−ლი.