მიყიდე

ი−სე ვერ გა−მოვ−სულ−ვარ
მე შიგ−ნი−დან გა−რე−თა,
რომ არ ა−მეკ−ვი−ა−ტო
გულ−საკ−ლა−ვად, მწა−რე−და.

ი−სე ვერ გა−მივ−ლი−ა
მა−ღა−ზი−ის წი−ნა−რე,
რომ არ შე−მომ−წუ−წუ−ნო
ცრემ−ლებ−ჩა−მომ−დი−ნა−რე,

არ გა−ში−ნებს ნივ−თე−ბის
სიმ−ძი−მე და სი−დი−დე,
ყვე−ლა−ფერ−ზე ი−ძა−ხი:
„მიყიდე!“ და „მიყიდე!“

შუ−შა−ბანდს რომ დაჰ−ყუ−რებ,
მორ−თულს ნა−ირ−ფე−რე−ბად,
ყვე−ლა ნივ−თის შენს ა−საკს
გა−ნა შე−ე−ფე−რე−ბა?

რაც გე−კუთვ−ნის, მე ვი−ცი,
კი−დეც შე−მი−ძე−ნი−ა,
ეს ხრი−ა−ლა, ეს ბურ−თი,
ეს თო−ჯი−ნაც შე−ნი−ა.

შენ კი რა−საც შე−ხე−დავ,
სა−დაც უნ−და მიხ−ვი−დე,
ყვე−ლა−ფერ−ზე ი−ძა−ხი:
„მიყიდე!“ და „მიყიდე!“

კმა−რა, ჩე−მო შვი−ლი−კო,
კმა−რა, თო−რემ, ი−ცო−დე,
ნამდ−ვილ სა−ხელს წა−გართ−მევ
და „მიყიდეს“ გი−წო−დებ.