ანდერძი

ი−ყა−ვი მუ−დამ ა−სე წარმ−ტა−ცი,
არ შე−არ−ცხვი−ნო შე−ნი მან−დი−ლი,
გახ−სოვ−დეს მუ−დამ შე−ნი ვაჟ−კა−ცი,
შუ−ა−გულ ცე−ცხლში გა−და−ვარდ−ნი−ლი.

გეც−ვას ქარ−თუ−ლი კა−ბა, ქა−თი−ბი,
წმინ−და სა−მო−სი ჩვე−ნი დე−დე−ბის,
ი−ყა−ვი მუ−დამ ა−სე ნა−ტი−ფი
და ნუ−რა−სო−დეს ნუ და−ბერ−დე−ბი!

რომ ის შორს მყო−ფი, სა−დღაც შენს ი−ქით
მა−ინც გხე−დავ−დეს ა−ლა−ვერ−დო−ბას
და შენ გეტრ−ფო−დეს, რო−გორც ბე−სი−კი
ეტრ−ფო−და თა−ვის ა−ნა დე−დო−ფალს!

ი−ყა−ვი მუ−დამ შე−უ−ში−შა−რი,
აწმ−ყოს−თან ერ−თად გწამ−დეს წარ−სუ−ლი,
და მოკვ−დი ი−სე, რო−გორც შუშა−ნა,
მო−წა−მე არ−ჩილ მე−ფის ა−სუ−ლი.

ნუ მო−ი−სურ−ვებ სხვა ქვეყ−ნის ა−მინდს,
გიყ−ვარ−დეს მხო−ლოდ შე−ნი მა−მუ−ლი
და თუ ტი−რი−ლის და−გიდ−გეს ჟა−მი,
მო−ნა−ხე ჩან−გი და სა−ლა−მუ−რი!

ი−ყა−ვი მუ−დამ ა−სე წარმ−ტა−ცი,
არ შე−არ−ცხვი−ნო შე−ნი მან−დი−ლი,
გახ−სოვ−დეს მუ−დამ შე−ნი ვაჟ−კა−ცი,
ბნელ უ−კუ−ნეთ−ში გა−და−ვარდ−ნი−ლი!