ჩემი ლოცვა

ღმერ−თო ჩე−მო! სვენ−სა ჩემ−სა ნუ ა−ღელ−ვებ ჩემ−და მკვლე−ლად;
ნუ აღ−მი−ღებ და−სა−ცე−მად, სრბად ნუ მსდევ−ნი სა−კი−ცხვე−ლად;
სიმშ−ვი−დე−სა ნუ მი−მი−ღებ; ნუ მა−ხა−რებ სა−შურ−ვე−ლად:
აღ−მი−ხი−ლენ თვალ−ნი და მქმენ შენ−და ცრემლ−თა შემ−წირ−ვე−ლად!

მო−ვე−დინ სუ−ფე−ვა შე−ნი, ერ−თა მოჰ−ფი−ნე ნა−თე−ლი;
გვას−წა−ვე შე−ნი დი−დე−ბა, წმინ−და არს შე−ნი სა−ხე−ლი,
მოგვ−მად−ლე პუ−რი ცხოვ−რე−ბის და უკვ−და−ვე−ბის სას−მე−ლი;
გან−საც−დე−ლის გან დაგ−ვიხ−სენ, ვინ ხარ წა−წყმე−დის დამხს−ნე−ლი!