კუმ სთქვა:
,,კუსტ−ბა ჩე−მი−ა,
თუ ჩემს
სა−ხელს ა−ტა−რებს..."
ხელ−ში
თო−ფი უ−ჭი−რავს,
ტბას
ა−რა−ვის ა−კა−რებს.
სულ უ−ფა−სოდ
ა−ტა−რებს,
ნა−ვე−ბით
მო−ცუ−რა−ვე,
მშობ−ლებ−სა და
პა−ტა−რებს;
ეს ძა−ლი−ან
ა−ხა−რებს.
და ვინც წე−სებს
არღ−ვევს,
მას,
კუ ა−კის−რებს
ჯა−რი−მას.