მცხეთიდან

სვე−ტი−ცხო−ველ−ში ხვალ იქ−ნე−ბა დი−დი მ−ცხე−თო−ბა,
მაგ−რამ, შე−ხე−დე, სად დამდ−გა−რა ძვე−ლი დი−დე−ბა.
ვინ ა−ა−შე−ნა იმ სი−მაღ−ლეს? რა პო−ე−ტო−ბა
შესძ−ლებს გად−მოს−ცეს ი−მა დღე−თა გა−ბე−დი−თე−ბა?

ახ−ლა ვი−ღა−ცა გულ−მოდ−გი−ნედ იქ გზას ა−კე−თებს,
გა−მოქ−ვა−ბუ−ლი ქა−ლა−ქე−ბი რომ ი−სევ ნა−ხოს.
ქვე−ვით კი, ქა−ლი ა−ხალ−გაზრ−და, რო−გორც ნაკ−ვე−თებს,
შა−ვით მო−სი−ლი, მწუ−ხა−რე−ბით მიჰყ−ვე−ბა ა−ხოს.

ჩვენ გა−ვი−ა−რეთ ში−ო მღვი−მის ვრცე−ლი ბა−ქა−ნი,
მტკვარ−ზე შო−რი−დან და−ვი−ნა−ხეთ, მი−დის ტი−ვე−ბი,
და ი−სევ მთე−ბი... მე−ჩე−თი−ა ეს თუ სა−კა−ნი?
თუ მო−გო−ნე−ბათ და−კარ−გუ−ლი ნეგატი−ვე−ბი?

ა−სუ−ლა კორ−დი, რო−გორც ქუ−დი რუს−თა−ვე−ლი−სა,
მე შე−ვაჩ−ვი−ე კი−დეც თვა−ლი ა−ქა−უ−რო−ბას,
მა−ტა−რე−ბელ−ში თვალს რომ ხუ−ჭავ, გრძნო−ბა ვე−ლი−სა,
ა−სე გგო−ნი−ა, თით−ქო ის−მენ ზღვის ხმა−უ−რო−ბას.