ქალაქისაკენ

წა−ვალ - ი−ფიქ−რა, და ამ ფიქრ−თან გრი−გალ−მა უ−მალ
სი−ცო−ცხლის ახ−ლო გა−ი−ა−რა წყნა−რად, იდუ−მალ.
ის გა−მო−ვი−და ძლი−ერ ად−რე, ვით სიყ−ვა−რუ−ლი -
მთვა−რი−ან ტყე−ზე მი−დი−ო−და გზა დაც−ვა−რუ−ლი.

ბუ−რი. ოც−ნე−ბას სი−ხა−რუ−ლი გა−დად−ნო−ბი−ა,
გარ−შე−მო ტყე−ა, ზე−ვით ვრცე−ლი ცის ტატ−ნო−ბი−ა.
ყვი−თელ ხა−ზე−ბის სი−ნა−ზე−ში სულ ნე−ლი ქა−რის
ნე−ლი სიგ−რი−ლის მოქ−რო−ლე−ბით მიმოიჩქა−რის.

უ−ცებ გა−მოჩნ−და ქვა−ფე−ნილ−თა და სახლ−თა ლან−დი,
ყვე−ლას მი−ესწ−რო: “ერ−თა−დერ−თი მე დავგ−ვი−ან−დი.
ცხელ−მა ქა−ლა−ქის ქვა−ფე−ნილ−მა მე ვერ მიშ−ვე−ლა,
შუ−ა−დღის მტვერ−ში როს უ−ქუ−დო და ფეხ−შიშ−ვე−ლა

მივ−დი−ო−დი და გამ−წა−რე−ბით ვიმტვ−რევ−დი თი−თებს,
ვინ გა−გი−გო−ნებს, ვინ მოგ−ხე−დავს, ვინ და−გამშ−ვი−დებს.
მა−ინც აღ−მომხ−და: დე−და−მი−წავ, ო, მე−რამ−დე−ნე−ჯერ
უნ−და და−ვემ−ხო, გე−ამ−ბო−რო, რომ ა−სე შემ−ჭერ

ჩემთ−ვის უც−ნობ და მი−უ−ღე−ბელ ცხოვ−რე−ბის ზვავ−ში -
ო−დეს−მე ნა−ზი, ზამ−ბა−ხი−ვით უღ−რუბ−ლო ბავშ−ვი.
ო, მე−რამ−დე−ნედ უნ−და გი−თხრა კი−დევ მად−ლო−ბა
ცისკ−რისთ−ვის, რა−საც დი−ლის ჰქვი−ა მო−სი−ნათ−ლო−ბა;

ი−ა−რე−ბისთ−ვის, ჩემს და−სისხ−ლულ ფეხს რომ აჩ−ნი−ა,
ყვე−ლაფ−რი−სათ−ვის, რაც ა−რა მაქვს, რაც გამაჩ−ნი−ა.
ჩე−მო ძვირ−ფა−სო დე−და−მი−წავ, ძვირ−ფა−სო დე−და,
მხო−ლოდ შვი−ლურ−მა სიყ−ვა−რულ−მა აქ მო−მა−ხე−და.

პირქ−ვე ვემ−ხო−ბი, ვიყ−რი მუხ−ლებს და ა−სე ვამ−ბობ:
გმად−ლობ, დე−დაო, ყვე−ლაფ−რისთ−ვის უ−ზო−მოდ გმად−ლობ.
რომ აშ−რი−ალდ−ნენ ჩონ−გუ−რე−ბი, რო−გორც ტყე−ე−ბი,
მი−ტო−ვე−ბუ−ლი, და−ვი−წყე−ბით სავ−სე ტყე−ე−ბი;

რომ მიჰ−ყავს სიმ−თა ოქ−როს ნა−ვებს სიმ−სუ−ბუ−ქე−ში
ჩა−მა−ვალ მზე−თა ნა−ყო−ფი−ერ მინდვ−რის ნუ−გე−ში.
რად მინ−და, გავყ−ვე შენს ე−თე−რის უ−ბე−ში ტრი−ალს
იქ, სა−დაც ქა−რი თა−ვი−სუ−ფალს მღე−რის ხე−ტი−ალს.

მი−ვალ უც−ნობ და მი−უ−ღე−ბელ ცხოვ−რე−ბის ზღვა−ში,
ო−დეს−მე ნა−ზი, ზამ−ბა−ხი−ვით უღ−რუბ−ლო ბავშ−ვი.”
ბუ−რი. ოც−ნე−ბას სი−ხა−რუ−ლი გა−დად−ნო−ბი−ა,
გარ−შე−მო ტყე−ა, ზე−ვით ვრცე−ლი ცის ტატ−ნო−ბი−ა.