ქურდის ქურდი

ხა−თუ−ნამ გუ−ლის კან−კა−ლით
ბე−ბოს მო−პა−რა კა−კა−ლი.
და რო−ცა კა−კალს ჰპა−რავ−და,
რო−ცა ხუ−რავ−და კა−რა−დას,
ქი−ლა გა−უ−ტყდა მუ−რა−ბის,
და სწო−რედ ამ დროს ხა−თუ−ნას
თავ−ზე წა−ად−გა ზუ−რა−ბი.
ხა−თუ−ნამ უ−თხრა: - ძა−მი−კო,
მო−დი, კა−კა−ლი გა−ვი−ყოთ!
ზუ−რი−კომ უ−თხრა: - და−ი−კო,
ეს რომ ბე−ბი−ამ გა−ი−გოს,
ეს რომ დე−დი−კომ გა−ი−გოს,
ეს რომ მა−მი−კომ გა−ი−გოს?..
ა−მი−ტომ მთე−ლი კა−კა−ლი
მე უნ−და მომ−ცე, და−ი−კო!
ხა−თუ−ნამ ხე−ლის კან−კა−ლით
სულ ჩა−უთ−ვა−ლა კა−კა−ლი.
მე−რე არ ი−ცით, რა ი−ყო?
ბე−ბი−ამ მა−ინც გა−ი−გო.
რო−ცა ბე−ბი−ამ გა−ი−გო,
მე−რე მა−მა−მაც გა−ი−გო,
მე−რე დე−და−მაც გა−ი−გო.
ჭორ−მა ი−ა−რა, ი−ა−რა,
სო−ფე−ლი შემოი−ა−რა,
მაგ−რამ ხა−თუ−ნა კი ა−რა,
ქურ−დი კაკ−ლის და მუ−რა−ბის -
მაგ−რად მი−ტყე−პეს ზუ−რა−ბი.