ვარსკვლავი

უ−ცხო დაბრ−წყინ−და ვარსკვ−ლა−ვი,
კლდის თავ−ზედ დამც−ქე−რა−ლი−ა,
კლდის ეხ−ში ჰკოც−ნის ბა−ტა−რას
სხივ−მო−ფე−ნი−ლი ქა−ლი−ა.

გა−ჩუ−მე−ბუ−ლა სამ−ყა−რო,
შა−ყე−ნე−ბუ−ლა წყა−ლი−ა,
ბუ−ნე−ბის არს−თა ყვე−ლა−თა
კლდი−სა−კე ჰრჩე−ბათ თვა−ლი−ა.

გა−და−ხა−ლის−და ქვე−ყა−ნა,
უ−ცხო რამ იგრძ−ნო ძა−ლი−ა.
„არ წავს−წყმდე−ბი−ო, არაო”, -
ბუ−ნე−ბამ დაჰკ−რა ზა−რი−ა.

შა−ვეთ−ში გა−დაგ−დე−ბუ−ლი
ად−გო−მას ჰბე−დავს მკვდა−რი−ა,
მა−ცხოვ−რის შო−ბა შა−ი−ტყო,
შა−ვე−თის ტყდე−ბა კა−რი−ა.

გა−ხა−რე−ბულ−მა ზე−ცა−მა
უხ−ვად და−ყა−რა ცვა−რი−ა,
ტყდე−ბა მო−ნე−ბის ბორ−კი−ლი,
ეშ−მაკს და−უდ−გეს თვა−ლი−ა!