სატრფოვ, მახსოვს თვალნი შენნი

სატრ−ფოვ, მახ−სოვს თვალ−ნი შენ−ნი
მშვე−ნი−ერ−ნი ცრემ−ლით კრთო−დენ,
და ბა−გე−ნი მდუ−მა−რე−ნი
ხვა−ში−ად−სა მი−მალ−ვი−დენ!

მაგ−რამ, სუ−ლო, ი−გი ცრემ−ლი
არ სტი−რო−და ამ სო−ფელ−სა;
სა−ხე შე−ნი მო−წყე−ნი−ლი
ა−რა ჰგავ−და ხორ−ცი−ელ−სა!

აწ მივხვ−დი მე, უ−ბე−დუ−რი,
თვალ−თა შენ−თა მე−ტყვე−ლე−ბას:
თურ−მე ცრემ−ლი უც−ნა−უ−რი
მო−ე−ლო−და ჩემს ობ−ლო−ბას!

ახ−ლაც, ო−დეს ვნა−ხავ სად−მე
ცრემლ−სა თვალ−თა მშვე−ნი−ერ−თა,
გუ−ლა−მოსკვ−ნით ვი−გო−ნებ მე
დღე−თა ჩემ−თა ბედ−ნი−ერ−თა!