ქართლოს

ძვე−ლად 1853-სა, 4-5, და 1856-სა წელ−თა.

ღვაწ−ლით მო−სილს ქართ−ლოს−სა, მარ−სის ველს და−ბე−რე−ბულს,
შემდ−გომ ჟამ−თა, მტერთ რაზმ−ნი, სცე−მენ, გან−მარ−ტო−ე−ბულს;
ი−გე−რებ−და მ−ცხო−ვა−ნი, ვიდ−რე მო−უძ−ლუ−რე−ბულს,
მტერთ სიმ−რავ−ლე დას−ცემ−და, - ძველს მხე−დარს, და−წყლუ−ლე−ბულს.

იდ−გა მრა−ვალ მო−წყლუ−ლი, მას ველს, და−ფიქ−რე−ბუ−ლი...
კვლავ და−ესხ−ნენ მტერთ რაზმ−ნი, შეკრ−თა მო−ხუ−ლე−ბულ;
წარსდგ−მა ბი−ჯი საჩ−ქა−როდ; წარხ−და ის დრო−ცა ძვე−ლი,
და მის−ცა აქ რუ−სეთ−მა მას შე−წევ−ნი−სა ხე−ლი...

მთელ მსოფ−ლი−ოს ცნო−ბი−ლი, რუ−სი - ღვთივ დი−დე−ბუ−ლი,
ვის ერთ-მორწმუნეობით, ის ჰყავს, ძმად თვი−სე−ბუ−ლი;
შე−უხ−ვი−ა წყლუ−ლე−ბა, მუ−ხუცს, დამ−ძი−მე−ბუ−ლი;
გა−ნამხ−ნო, და კვლავ წარსდ−გა, მან ბი−ჯი გა−გე−ბუ−ლი.

ეს მო−ხუ−ცი, მარ−სის ველს, კვლავსდ−გას, გამხ−ნე−ვე−ბუ−ლი
იბრძ−ვის სომ−ხითს და მეს−ხეთს, ჯვა−რით ხელთ მძღვენ−ვე−ბუ−ლი;
რუს−თა მფარ−ვე−ლო−ბას ქვეშ, ძლე−ვით ა−მაღ−ლე−ბუ−ლი;
მო−დღევ−ნე−ბუ−ლის თა−ვის, კვა−ლად მტკი−ცედ, მ−პყრო−ბე−ლი.

იბრძ−ვის კა−ხეთს და კუ−ხეთს; იბრძ−ვის კოლ−ხი−დას ი−გი;
იბრძ−ვის შა−ვი ზღვის პირ−ზედ; კარს - ბრძავს, რაზმ−თა გამრი−გი;
მთის კალ−თებ−ში−აც იბრძ−ვის; კავ−კა−სის ერთ, დამრი−გი;
ტრი−ა−ლებს ყო−ველს მხა−რეს; ჰხვდა, კვლავ, ბრძოლ−სა რი−გი.

ვი−თა ლო−მი, მყვი−რა−ლი, არც−თუ მკრთა−ლი მჩმუ−ნა−ვი,
დაჭ−რით გა−მედგ−რე−ბუ−ლი, ლეკვთ და−ფარ−ვის მზრუ−ნა−ვი,
ა−ნუ, ვით მთვრა−ლი სპი−ლო, მომ−გე−რე−ბი მბრუ−ნა−ბი,
კის−კა−სობს ქარ−ლოს ბრუ−ნავს, ბორგს ღელ−ვა−ში მცუ−რა−ვი.

დღეს ქართ−ლო−სის ძლე−ვა−ნი გვაქვს დიდს გა−საკ−ვირ−ვე−ლად.
ფო−ცხო−ვას, კა−დიკ−ლი−არს, ჩო−ლოქს, ზღვის პირ−სა, ხმე−ლად,
უ−მე−ტეს ქუ−რუქ−და−რას, ძველ−სა გუმ−რი−სა ვე−ლად;
სხვაც მრა−ვალნი ძლე−ვა−ნი დაშ−თე−ბი−ან მას ძეგ−ლად.

რუსთ და ქართ−ველთ ამ წელ−თა, აქ ბრძვეს მტერ−თა გმი−რუ−ლად!
სდგას რიჟ−რაჟ ეს მო−ხუ−ცი ველ−სა მას მხი−ა−რუ−ლად;
შუბ−ლი მი−სი მხცო−ვა−ნი, კრთო−ლავს გან−ცისკ−რე−ბუ−ლად!
შჭვრეტს, უ−ხა−რის შვილთ სიმხ−ნე, მით ჰსჩანს აღ−ტა−ცე−ბუ−ლად!...

შვილ−თა მის−თა ვით მწვლი−ლი, ბრძო−ლას მსხვერპ−ლი შეს−წი−რეს:
ზოგ−თა ხელ−ნი და ფერხ−ნი ზოგ−ნი სულ გა−ხე−იბრ−დეს,
მრა−ვალთ დასთ−მეს ცოლ-შვილნი, ზოგთ საზრ−დო შე−იმ−ცი−რეს,
ზოგ−თა თვით ტკბი−ლი სუ−ლი დასდ−ვეს - ზე−ცას შეს−ძი−ნეს.

სა−ქართ−ვე−ლო, ღვთის მშობ−ლის, სა−უფ−ლის წუ−ლოდ, თქმუ−ლი,
მისთ−ვის, ჰხამს შე−ი−წო−დეს, მას შე−ი−ვედ−როს სუ−ლი!..
ქრის−ტესთ−ვის აქ ვინ მოკვ−და, იქმ−ნა სისხლ-დანთხეული,
ჩვენ გვრწამს, რომ ღვთის ღი−ნა−შე იქ−ნე−ბის ღირ−სე−უ−ლი.

ს. თა−მა−რა−შე−ნი.
ჩყნზ-ს, წელს.