მამიკოს ბიჭი

დი−ლი−ა−ად−რი−ან დე−დი−კო
ფა−ფას მიმ−ზა−დებს ბრინ−ჯი−ანს.
ა−მა−სო−ბა−ში, ვვარ−ჯი−შობ,
მკლა−ვებ−ზე კუნ−თებს ვი−სინ−ჯავ.
მჯე−რა, რომ მა−მი−კო−სა−ვით
მეც კუნთ−მა−გა−რი გავხ−დე−ბი,
ა−მი−ტომ გი−რებს ვე−წე−ვი,-
გარ−თო−ბი−სათ−ვის არ ვცდე−ბი.
მა−მას−თან ერ−თად ვკაჟ−დე−ბი,
ე−ზოს გარს ვურ−ბენთ ძუნ−ძუ−ლით.
მე−ზობ−ლებს მე−ტად ა−ხა−რებთ
ჩვე−ნი ვარ−ჯი−ში გუნ−დუ−რი.
ბა−გირ−ზე ვცო−ცავთ ო−რი−ვე,
ა−უზ−ში ვხტე−ბით თა−ვუ−რით,
ვთა−მა−შობთ ფეხ−ბურთს, კა−ლათ−ბურთს
სტვე−ნით და ა−ურ−ზა−უ−რით.
რო−დე−საც სახლ−ში ვბრუნ−დე−ბით
ვტრა−ბა−ხობთ მო−რი−გე−ო−ბით:
უბ−ნის გო−გო−ებს დამც−ვე−ლად
მარ−ტო ჩვენ ორ−ნიც ვე−ყო−ფით!