ვაშლი და შაქარა

მაღ−ლა ფოთ−ლებ−ში ელ−ვა−რებს
ვაშ−ლი სისხ−ლი−ვით წი−თე−ლი,
მას აქეთ-იქით ა−ქა−ნებს
სი−ო სა−ა−მო და ნე−ლი.

დი−დი ხა−ნი−ა შესც−ქე−რის
მაღ−ლა ვაშლს ცელ−ქი შა−ქა−რა,
ოჰ, ნე−ტავ ერ−თი მოს−წყდე−სო,
ამ−ბობს თვის გულ−ში პა−ტა−რა.

თით−ქოს უს−მი−ნა ქარ−მა−ო,
ხე შე−არ−ხი−ა გრი−ა−ლით,
ყუნწ−ში მოს−წყვი−ტა ნა−ყო−ფი,
ძირს მო−დის ბზრიალ-ტრიალით.

ყმაწ−ვილ−მა ხე−ლი დას−ტა−ცა,
ქარს მად−ლი უძღვ−ნა გუ−ლი−თა
და სახ−ლი−სა−კენ მოჰ−კურ−ცხლა
აღვ−სილ−მა სი−ხა−რუ−ლი−თა.