ნუმცა მსმენია სიკვდილი

ნუმ−ცა მსმე−ნი−ა სიკვ−დი−ლი
და ნუმც მი−ნა−ხავ ლო−მი−სა!
ნუმც მი−ნა−ხი−ა არ−წი−ვი,
შნო ა−ღარ ჰქონ−დეს ო−მი−სა!
ლომს ტახ−ტი უდ−გა მხე−ცებ−ში,
არ−წივს — ფრინ−ველ−თა შო−რი−სა.

რა ლა−მა−ზი−ა დი−ლი−თა,
მზე რომ სხივს მოჰ−ფენს გო−რი−სა!
ნუმც წა−უხ−დე−ბა მშრო−მელ−სა
წმინ−და ნაღ−ვა−წი შრო−მი−სა!
დამ−ლახვ−რე−ლი−ა გულ-მკერდის
ცხე−ლი ცრემ−ლე−ბი ობ−ლი−სა.

უ−ჩირ−ქო, მე−ტად წმინ−დაა
შვილ−ზე ტი−რი−ლი მშობ−ლი−სა,
ღვთი−ურს ხმა−სა ჰგავს, ვისც ძა−ლუძს
ხმე−ბის ა−კინძ−ვა მ−წყობ−რი−სა,
და გუ−ლის მკვლე−ლი სი−ტყვე−ბი
ენა-წყლიანის მთხრობ−ლი−სა.
ტურ−ფა−ა ა−ხალ−გაზრ−დო−ბა,
ზათ−ქი ვნე−ბა−თა თრთოლ−ვი−სა.