შავ გლახ გულო

შავ გლახ გუ−ლო, ვისთ−ვის იწ−ვი მუ−და−მით?
მიჯ−ნურთ ეშ−ხი ე−სო−დენს ხანს რი−დე−ბით!
ვისთ−ვის ხე−ლობ, ვის[თვის] შმა−გობ მუ−და−მით?
მნა−თობთ სა−ხეს გარ−დი−ფა−რე რი−დე−ბით!
მშვენს სა−ხეს ი−ფა−რამ მუნ და−რი−და−რა!
ტრფი−ალთ ცე−ცხლს უგ−ზავ−ნი მუნდა−რი−და−რა!
ვით მზე−მან ღრუბ−ლი−თა მუნ და−რი და−რა!
მას მზეს სხივ−სა ვსჭვრეტ−დეთ კრძალ−ვით, რი−დე−ბით!
მკრა ეშ−ხის ლახ−ვა−რი და−ნა−სო−ბი−თა,
დასჭ−რა შავ-გლახ გუ−ლი დანა-სობითა,
მან სევ−და მიმ−ტა−ცა და−ნა−სო−ბი−თა!
ვიწ−ვი მა−რად მიჯ−ნურთ ეშხ−ში რი−დე−ბით!
კეკლუც-ნაზი ტა−ნად მან ი−სა−რო−სა,
წარ−ბი წვრი−ლი წამ−წამ−მან ი−სა−რო−სა!
სცან, ი−გი ბე−სი−კი მან ი−სა−რო−სა;
სუ−ნით ტურ−ფათ და−აშ−ვე−ნოს რი−დე−ბით!