მოდის ჭალების სული მცურავი

შენ არ ი−გო−ნებ ე−ზო−ებს, ფა−ცხებს,
არ გახ−სენ−დე−ბა დი−დი შა−რაგ−ზა.
შენ არ და−უ−წყებ სა−უ−ბარს ცა−ცხვებს,
ა−ღარ გა−უ−ბამ მთებს ლა−პა−რაკ−სა.

არ გა−გონ−დე−ბა ჩვე−ნი თუ−თე−ბი,
არ გა−გონ−დე−ბა ჩვე−ნი ფშა−ნე−ბი.
არც შო−რი სახ−ლი, ნასათუ−თე−ბი,
არც ღრუბ−ლი−ან დღის კა−ე−შა−ნე−ბი,

ტყე, შე−მო−სი−ლი ჩქა−რი ფშა−ტი−თა,
ჩუ−მი შრი−ა−ლი ნე−კერ−ჩხა−ლი−სა.
მდი−ნა−რემ წყა−ლი შე−მო−ა−დი−და,
კო−პი−ტებ−თან დგას ზვირ−თი წყა−ლისა.

და−ფა−რუ−ლი−ა მთე−ლი მინ−დო−რი,
თან−და−თან მღვრი−ე რი−ო−ნი მო−დის.
მო−აქვს ხა−ბო და ნა−სი−მინ−და−რი,
მო−აქვს ა−მინ−დი წვი−მის და შფო−თის.

მო−აქვს ხე−ე−ბი, მო−აქვს მო−რე−ბი,
მო−აქვს ჭა−ლე−ბის სუ−ლი მცუ−რა−ვი,
მო−უ−ახ−ლოვ−და სახ−ლებს მო−რე−ვი,
მდი−ნა−რის რისხ−ვა და სამ−დუ−რა−ვი.