თქვენი ჭირიმე

ამ დღეს ვე−ლო−დი, მოვესწარ!…
ვი−ცი−ნი, ა−ღარ ვტი−რი მე.
ა−ხალ−გაზრ−დე−ბო, აწ კი თქვენ
გა−მო−დით, თქვე−ნი ჭი−რი−მე!…

ბევ−რი რამ მითქვამს… რომ მეთქ−ვა,
და−ვი−მა−ხინ−ჯე პი−რი მე!..
ახ−ლა არ გვგლე−ჯენ ე−ნა−სა, -
სთქვით რა−მე, თქვე−ნი ჭი−რი−მე!

“ას−ჯერ გა−ზო−მეთ და ერთ−ჯერ
გამოსჭერთ,” ახ−ლაც ვყვი−რი მე.
ნუ აჩ−ქარ−დე−ბით! ნურც ში−შობთ,
გამტ−კიც−დით, თქვე−ნი ჭი−რი−მე!

ბევ−რი ვე−ცა−დე, ძირმ−წა−რეს
ვერ გა−ვუ−თხა−რე ძი−რი მე.
ახ−ლა კი თქვე−ნი ჯე−რი−ა,
დაჰ−ბა−რეთ, თქვე−ნი ჭი−რი−მე!

კუ−ბოს კა−რამ−დე მი−სუ−ლი
რა−ღა ვარ, გა−ნა−წი−რი მე?
მაგ−რამ თან თქვე−ნი ი−მე−დი
მიმყ−ვე−ბა, თქვე−ნი ჭი−რი−მე!

ნუ გა−მიმ−ტყუ−ნებთ ი−მედ−სა,
ხომ ხე−დავთ, ა−ღარ ვტი−რი მე!
დრო მო−დის - ერ−თად ვი−ცი−ნოთ!
ვი−ცი−ნოთ, თქვე−ნი ჭი−რი−მე!