გზას მოსდევს პოეტი...

გზას მოს−დევს პო−ე−ტი კლდო−ვა−ნი ფერ−დო−ბით,
მოს−ტო−პავს ბი−ლი−კებს ეკ−ლი−ან ჯა−გე−ბით _
ა−რის ბედ−ნი−ე−რი ის ხალხ−თან ერ−თო−ბით,
კა−ცის−გან, ბალ−ღი−სა−გან,
ხალ−ხის−გან გა−გე−ბით!

დროთ უფსკ−რუ−ლებს გა−დავ−ყუ−რებ
სამშ−ვი−დო−ბოს მდგო−მა−რი_
ვხე−დავ: მოკ−ლე გა−ზა−ფხუ−ლებს
სცვლიან_შემოდგომანი...

სიკვ−დი−ლის გზა ცის−ფე−რი−ა
ჰკვდე−ბი ხმალ−მო−ღე−რე−ბით_
იმ−პე−რი−ებს ი−გე−რი−ებ
სისხ−ლის წა−მოხ−ვე−ლე−ბით

ფეხ−ზე დგახარ,გცემს ზურგ_ქარი...
მაშ,წინ! წინ და ზე−მოთ!
დათ−ვი მჭლე და შენ მსუ−ქა−ნი
დათ−ვი მჭლე და შენ მსუ−ქა−ნი.
სა−ქართ−ვე−ლოვ ჩე−მო!!!