მარად შენ მიმაჩნდე

მა−რად შენ მი−მაჩნ−დე ჩემს დამ−ფარ−ვე−ლად!
მუ−ნი−თა ვარდს მი−ფენ, ვით ამ−ბა−რე−ბით.
ვი−ცი დღე−ნი მიხ−სე−ნი შენს დამ−სახ−მე−ლად,
თავს მით შე−მოგ−წი−რავ მის სა−მა−რე−ბით.

როს ვარ−დი მი−შა−ლე და მან−და−რი−ა,
ოხვ−რი−დი, სწვამ−დი ბულ−ბულს, და მან და−რი−ა;
მკლამს ჩე−მი სალ−ბუ−ნი და მუნ და−რი−ა,
ნუ მ−წყლავ, ნუ გან−მაგ−დებ სხვი−სა მა−რე−ბით!

მე ი−გი ვარ ო−დეს იმ ა−რეს-ა−რა,
არ ჰჭირს რი−დი, ამ ა−რეს ა−რა,
[..............]
მე სხმად მიც−ნა, სხვი−სად ვით ამა−რე−ბით.

ტან ალ−ვა−დო, რხე−ვით და−ი−ა−რე−და,
ვინ გუ−ლი უ−წყა−ლოდ და−ი−ა−რე−და,
შე−ი−წირ−ვი−დი მკვდარს ბე−სიკს და−ი−ა−რე−და,
ნუ თუ კვლავ მა−ცო−ცხლებ მი−თა მარები[თ].