ლეგენდად დარჩეს!

გა−ლაქ−ტი−ო−ნი ტი−ცი−ან−თან ყო−ფი−ლა უბ−რად,
ტი−ცი−ანს თა−ვის პო−ე−ტებ−ში ჰქო−ნი−ა სუფ−რა,
და იჯ−და თურ−მე ჩვე−ნი დენ−დი სა−ერ−თო ჯამ−თან -
უ−ხორ−ცო ი−ყო, ცო−ტას სვამ−და და ცო−ტას ჭამ−და,
გა−ლაქ−ტი−ო−ნი შე−მო−სუ−ლა დუ−ქან−ში ამ დროს,
მარ−ტო დამჯ−და−რა, მარ−ტოსული, და უს−ვამს მარ−ტოს;
არ მი−უხ−მი−ა ის ტი−ცი−ანს, ა−რა და ა−რა,
და ა−სე უბ−რად, უ−ხერ−ხუ−ლად კარ−გა ხანს მსხდა−რან.
უცებ… (მახ−ლობ−ლად პურს ნა−ჭა−მა რეგვ−ნე−ბის ჯგუ−ფი)
გა−ლაქ−ტი−ონ−თან ერთ-ერთ რეგ−ვენს მოსვ−ლი−ა ჩხუ−ბი:
პო−ე−ტი მე−ფე ვერც მიმხვდა−რა რა−ტომ და რისთ−ვის, -
უ−კად−რე−ბი−ა რეგ−ვენს სი−ტყვა რეგვ−ნუ−ლი მისთვის…
აჰ−ფეთ−ქე−ბი−ა აქ ტი−ცი−ანს უ−ეც−რად დენ−თი,
წა−მო−ვარდ−ნი−ლა ჩვე−ნი ლორ−დი და ჩვე−ნი დენ−დი,
და−უდ−გამს ჭი−ქა, შე−უხს−ნი−ა კი−სერ−ზე ბან−ტი
და უ−ხეთ−ქი−ა რეგვ−ნულ შუბლ−ში რეგვ−ნისთ−ვის კვარ−ტი.
და და−რე−ვი−ან პო−ე−ტე−ბი ერთ−პი−რად რეგვ−ნებს
და ჭა−ხა−ჭუ−ხი შესდ−გო−მი−ათ ბოთ−ლებს და ნეკ−ნებს;
და რო−ცა ჩვე−ნი ლომ−კა−ცე−ბი ბრძო−ლით დამძღა−რან,
და−უფ−რე−ნი−ათ თხე−ბი−ვით და ო−მი დამ−ცხრა−ლა,
- ტი−ტე, ძა−მი−კო! - შეშ−ლი−ლი−ვით აყ−ვი−რე−ბუ−ლა გა−ლაქ−ტი−ო−ნი
და ორ−თა−ვე ა−ტი−რე−ბუ−ლა ორ−პი−რის ფშან−ზე
გაზრ−დილ ბი−ჭებს უ−ეც−რად გუ−ლი ამოსჯდო−მიათ,
ხვევნა-კოცნა შექმ−ნი−ლა ძმუ−რი;
გად−მოსც−ვე−ნი−ა შვე−ბის ცრემ−ლი ტი−ცი−ანს მი−სით,
რაც ექ−ნე−ბო−დათ სამ−დუ−რა−ვი ი−ცი−ან, ვი−ცით!
დი−დი ბავშ−ვე−ბი! ამდგა−რან და და დამსხდა−რან ერ−თად
და პო−ე−ზი−ა უთქ−ვამთ პირ−ველ სა−ერ−თო ღმერ−თად.
პა−ო−ლოს გარ−და ამ საქ−მე−ში ყო−ფი−ლა გოგ−ლა,
ყო−ფი−ლა სმა და გა−და−რე−ვა ყო−ფი−ლა ოხ−რად.
ეს ყვე−ლა−ფე−რი მე მი−ამ−ბო “ა−რაგვში” გა−ლამ
და, თუ ვუ−მა−ტებ, ა−ნუ ვაკ−ლებ, ან რა−მეს ვმა−ლავ,
ა−რამი ი−ყოს ის წარ−წე−რა: “სუ−ლით და გუ−ლით!”
იქ, იმ სარ−დაფ−ში მი−ღე−ბუ−ლი ღვი−ნო და პუ−რი!
გუ−ლი გულს იც−ნობს, ღო−ნე ღო−ნეს, მარჯ−ვე−ნი მარჯვენს…
ლე−გენ−დად დარ−ჩეს, მე−გობ−რე−ბო, ლე−გენ−დად დარ−ჩეს!